فرشته نبود بال هم نداشت .

رويين تن نبود و پيکر فولادي نداشت .

مادرش الهه اي افسانه اي نبود . پدرش نيم خدايي اسطوره اي .

او انسان بود .انسان . و همين جا زندگي مي کرد .

روي همين زمين و زير همين آسمان .

شبها همين ستاره ها مي ديد و صبح ها همين خورشيد را .

انسان بود راه مي رقت و نفس مي کشيد .مي خوابيئد و بلند مي شد و غذا مي خورد .

غمگين مي شد و شاد مي شد .مي جنگيد و پيروز مي شد .

زخم بر مي داشت . شکست هم مي خورد .مثل من ، مثل تو ، مثل همه .

فرشته نبود ، بال هم نداشت . انسان بود . با همين وسوسه ها .با همين دردها و رنج ها .

با همين تنهايي ها و غربتها . با همين ترديدها و تلخي ها .

انسان بود . ساده مردي امي .نه تاجي و نه تحتي .

نه سربازاني تا بن دندان مسلح و نه قصر و بارويي سر به قلک کشيده .

آزارش به هيچ کس نرسيد و جوري نکرد و خيچ از آنها نخواست و جز راستي نگفت .

اما او را تاب نمي آوردند . رنجش مي دادند و آزارش مي رساندند .

دروغگويش مي خواندند . شعبده باز و شاعرش مي گفتند .

و به خدغه و نيرنگ پشت به پشت هم مي دادند و کمر به نابودي اش مي بستند .

اما مگر او چه کرده بود ؟ جز آن که گفته بود ، خدا يکي است و از پس اين جهان ،

حهان ديگري است و آدميان در گرو کرده حويشند .

مگر چه کرده بود ؟ جز آنکه راه را ، راه رستگاري را نشانشان داده بود .

اما تابش نمي آوردند . زيرا که بت بودند ، بت ساز ، بت شيفته ، بت انگار و بت کردار .

فرشته نبود . بال هم نداشت . و معجزه اش اين نبود که ماه را شکافت .

معجزه اش اين نبود که به آسمان رفت .

معجزه اش اين بود که از آسمان به زمين برگشت .

او که با معراجش تا ته ته آسمان رفته بود مي توانست برنگردد ، مي توانست .

اما برگشت . باز هم روي همين خاک و باز هم ميان همين مردم .

و زمين هنوز به عشق گامهاي اوست که مي چرخد .

و بهار هنوز به بوي اوست که سبز مي شود .

و خورشيد هنوز به نور اوست که مي تابد .

به ياد آن انسان ،

 انساني که فرشته نبود و بال هم نداشت .